پسرک تنها

گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از

دغدغة دیروز بود و هراس فردا، بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم، در

آن لحظات  شانه های تو کجا بود؟

گفت: عزیزتر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی، که در تمام لحظات

بودنت برمن تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی...

من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به

نظاره نشسته بودم

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟

گفت: عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج

می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از

جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش

نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست از این راه نرو که به

ناکجاآباد هم نخواهی رسید.

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی

نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی و حرف

بزنی. آخر تو بنده ی من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تنها اینگونه شد تو صدایم

کردی .

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت: اول بار که گفتی خدا آن چنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را

نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من می دانستم تو

بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمی کنی وگرنه همان بار اول شفایت می دادم.

گفتم: مهربانترین خدا، دوست دارمت ...

گفت: عزیز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت...

سلام مهربون :

اجازه هست بشم فدات؟                                           اجازه هست تو شعر من اثر بذاره خنده هات ؟

شب که میاد یواش یواش                         با چشمک ستاره هاش

اجازه هست از آسمون ستاره کش برم برات؟

اجازه هست بیای ژیشم یکم بگم دوست دارم؟    تو هم بگی دوستم داری؟

اجازه هست خیال کنم تا آخرش مال منی؟

خیال کنم با رفتنت دل منو نمکی شکنی؟

نامه اى براى تو

 

اين ترانه بوى نان نمى دهد                   بوى حرف ديگران نمى دهد
سفره دلم دوباره باز شد                                   سفره اى كه بوى نان نمى دهد
نامه اى كه ساده و صميمى است                      بوى شعر و داستان نمى دهد:
…با سلام و آرزوى طول عمر                             كه زمانه اين زمان را نمى دهد
كاش اين زمانه زير و رو شود                              روى خوش به ما نشان نمى دهد
يك وجب زمين براى باغچه                 يك دريچه آسمان نمى دهد
وسعتى به قدر جاى ما دو تن                  گر زمين دهد، زمان نمى دهد
فرصتى براى دوست داشتن                     نوبتى به عاشقان نمى دهد
هيچ كس برايت از صميم دل                              دست دوستى تكان نمى دهد
هيچ كس به غير ناسزا تو را                  هديه اى به رايگان نمى دهد
كس ز فرط هاى و هوى گرگ و ميش                  دل به هى هى شبان نمى دهد
جز دلت كه قطره اى است بيكران               كس نشان زبيكران نمى دهد
عشق نام بى نشانه است و كس     نام ديگرى بدان نمى دهد
جز تو هيچ ميزبان مهربان                     نان و گل به ميهمان نمى دهد
نااميدم از زمين و از زمان                                 پاسخ نه اين، نه آن… نمى دهد
پاره هاى اين دل شكسته را                     گريه هم دوباره جان نمى دهد
خواستم كه با تو درددل كنم                             گريه ام ولى امان نمى دهد…

امشب دیگر ماه نیست که به حرفهایش گوش کند.آخر درد هایش را به کی می گفت ...                                                                                                                               هم زبان و هم دردش بود.دل تنگی می کرد...                                                                                                                                       مگر چقدر می توانست طاقت بیاورد،آب هم که یک جا بماند گندیده می شود چه برسد به غمهای آدم. ساعت از نیمه شب گذشته بود،پیش خودش گفت یه هم زبون هم داشتم اونم امشب نیامده سر قرار .کنار پنجره اتاقش نشست و به آسمان خیره شد و در انتظار یک دوست قدمی ساعت ها را سپری می کرد ولی خبر از دوست نبود.دوستی که محرم دردهایش بود .نور کم چراغ اتاق فضا را بی نیاز کرده بود و سکوت عجیبی در اتاق نقش بسته بود .اشک گونه هایش را نوازش می داد،به خود می لرزید ...اما نمی دانست لرزیدنش از سرما است یا از فرط اضطراب.تنها می توانست در خیالاتش غرق شود اما از قرار معلوم ورود به خیالات ممنوع شده بود .با خودش گفت تو این شب نفرطی با کی مشه حرف زد ،کی حرفهاتو می فهمه ،نه...آنجا کسی نبود که به حرفهایش گوش کند و برای زخمهایش مرحم...

و تنها در حسرت دیدار دوست ماند...

غریبی بس مرا دلگیر دارد   ....................     فلک بر گردن زنجیر دارد

فلک از گردنم زنجیر بردار     ...................   که غربت خاک دامنگیر دارد

                                                    

نگو بار گران بودیم و رفتیم

نگو نا مهربان بودیم و رفتیم

نگو اینها دلیل محکمی نیست

بگو با دیگران بودیم و رفتیم

حضرت حيدر به نام فاطمه حساس بود.............

خلقت از روز ازل مديون عطر ياس بود...........

 اي که بستي راه را در کوچه ها برفاطمه.............

گردنت را مي شکست آنجا اگر عباس بود.........

اي کاش فدک اين همه اسرار نداشت..............

اي کاش مدينه دروديوار نداشت............

فرياددل محسن زهرااين است.............

اي کاش در سوخته مسمار نداشت...........

وقت رفتن چشمهايت را تماشا مي کنمِِِ. غصه هارا مي کشم در خويش و حاشامي کنم .

جاده مي خواند تو را پرواز کن معبود من. رقص پرواز تو را تنها تماشا مي کنم .

اسمان ارزاني چشمان مستت عشق من. اسمان را زير پاهايت تماشا مي کنم.

 ميروي در لا به لاي ابرها گم ميشوي. رفتنت در عمق دريا را تماشا مي کنم.

 اسمان بغضش شکست از خلوت سنگين من. زير باران خاطراتت را تماشا مي کنم.